"Dogdu, dogacak...
Emdi, emecek...
Oturdu, oturacak...
Aman ek gidaya alisti, alisacak...
Ay ay ay emekledi, ay dur yurudu, oley!" derken yurumesinin o kadar "oley" lik bir durum olmadigini farkettigim noktaya geldik😂 kucuk adam 17 aylik oldu ve ben neredeyse her gun minik capli sinir krizleri gecirirken nasil oluyorsa her gun daha da askla baglaniyorum ona...
'Anne' desin diye gozunun icine bakarken dakikada 50 kez demesini anlayamadigim zamanlara ne ara geldik?
Sevdigim adamin bakislarini ufakligimda gormekten daha guzeli olabilir miydi?
Her gun bugun ne yedirsem? Tok mu, ac kaldi mi? Bugun ne giydirsem? Usudu mu, terledi mi? Hep bunlari dusunuyorum artik.
Aylardir gidemedigim kuafor, icemedigim kahve, coook sevdigim ama yemedigim midye (!), istedigim saatte arabama atlayip gidemedigim x bir mekan, yalniz birakamadigim icin (haliyle) katilamadigim bir cok cemiyet, etkinlik... Hepinizden ozur diliyorum! Hepinizden daha kiymetli ve cooook sevdigim, canimin parcasi kucuk adamimla ilgilenmem, her anini, her saniyesini yakalamam gerekiyor!
Bunun icin ara ara delirip aglasam da, uykusuz kalsam da bir opusunle, gozumun önünde buyumeni seviyorum kucuk sevgilim❤️
0 yorum:
Yorum Gönder